Orion Łowca

Łowca Orion
Ze swoim mieczem i łukiem
Podróżuje po niebie zbierając gwiazdy
Gdy spadają

Wiąże je razem
jak perły na naszyjniku
jak boje na lince ratunkowej
i umieszcza je w ciemnych miejscach,
aby pokazać nam drogę

W tunelach i grotach, w jaskiniach
I ciemnych górskich przełęczach
Łowca Orion
Prowadzi nas po drodze

Ten wiersz jest oparty na czymś, co powiedziałem mojemu synowi, gdy miał niewiele ponad rok, aby go uspokoić, gdy przechodził przez tunele. Nie lubił tuneli, ale kochał gwiazdy, więc powiedziałem mu, że światła na suficie tunelu to gwiazdy umieszczone tam, by wskazać nam drogę. Mówiłem mu to kilka razy. W każdym razie to prawdopodobnie ja rozmawiałam z nim przez tunel, co sprawiło, że było lepiej, ale potrzebowałam czegoś do powiedzenia i czegoś, na czym mogłabym skupić jego uwagę.

Orion wszedł do równania, próbując go pocieszyć przed snem. Umieściliśmy świecące w ciemności gwiazdy na jego suficie w różnych konstelacjach, w tym Oriona. Wśród wyczynów Oriona było umieszczanie gwiazd w tunelach.

Potem go upuściłem i przez kilka miesięcy nie myślałem o niczym więcej. Mój syn wydawał się pogodzony z chodzeniem przez tunele i pojawiły się inne rzeczy. A potem, któregoś dnia, wjeżdżając do tunelu, podekscytowany zaczął wskazywać na sufit, ogłaszając: „Smoła! 'Smoła!". W jakiś sposób historia, którą mu opowiedziałem jakiś czas temu, utknęła i przyjęła się.