Oda do Matki

Matka to ta, która może zastąpić wszystkich innych, ale której miejsca nikt inny nie może zająć. — Kardynał Gaspard Mermillod

Kiedy byłem za mały, żeby mówić, rozumiała każdy mój głupi gest, nawet jeśli nic nie mówiłem.
Kiedy zabrudziłem spodnie, wyczyściła mnie, nie przejmując się tym ani trochę.
Kiedy niepotrzebnie płakałam i płakałam, ona z uśmiechem ocierała moje łzy.

Dlaczego nie mogę teraz wytrzeć jej?

Z każdego mojego małego osiągnięcia cieszyła się bardziej niż ja.
Za każdym razem, gdy byłem ranny, ona martwiła się bardziej niż ja.
Za każdym razem, gdy się potykałem i upadałem, tłumiąc jej łzy, ona mnie podnosiła.
Przy każdym smutku i radości, zwycięstwie i porażce, deszczu i cieniu
zawsze była przy mnie, aby mnie wspierać lub klepać po plecach.

Dlaczego nie mogę być przy niej, kiedy mnie potrzebuje?

Niech każda radość, którą czuję, odbije się echem w jej sercu.
Niech każda łza, którą wyleje, spadnie z moich oczu.
Niech każde szczęście, którego doświadczam, będzie jej.
Niech każdy smutek, który uderza w jej serce, boli i mój.
Pozwól mi wziąć na siebie cały jej ciężar, a ona całą moją pociechę.

Nigdy nie poczujemy bólu, który oni odczuwają.
Być może nigdy nie złożymy takiego poświęcenia, jakie oni składają.
Nigdy nie będziemy w stanie kochać tak, jak oni kochają.

Tym, którzy dosłownie i w przenośni poświęcili dla nas część siebie, bez proszenia i nie prosząc o nic w zamian,

naszym mamom,

to jest oda.