O porodzie

Jest taka przestrzeń we wszechświecie, gdzie czas nie istnieje w swojej obecnej formie. Miejsce, w którym dzień i noc są wymienne. Gdzie świt i zmierzch stają się baletem. To jest miejsce, gdzie spotkałem Cię po raz pierwszy.

Świt nadszedł nagle, ale w tym ponadczasowym miejscu światło poranka przeszło obok nas niezauważone i pozostaliśmy spowita ciemnością, oświetleni pojedynczą górną lampą w sali szpitalnej.

Potem w fluorescencyjnych korytarzach zapada cisza. Wewnątrz naszego kokonu nadal żyjemy i oddychamy w tej ponadczasowej przestrzeni. Jest zarówno radość, jak i strach oraz decyzje podejmowane szeptem.

Zostałam dziewczyną z tatuażem na plecach. Czarny znak dumy. znieczulenie zewnątrzoponowe.

Przeskoczyliśmy przez czas, gotowi wrócić do domu, gdzie nabrało kształtu nasze życie. Trzymałem cię promieniującą dumą. Lwica i jej młode. Moje największe osiągnięcie. Chciałem, żeby wszyscy zobaczyli Ciebie, Twoje pierwsze spojrzenie na świat.

W domu pomieszkaliśmy jeszcze trochę w tej ponadczasowej przestrzeni. Nie było dni, nocy ani innych znaków, które ludzkość nadała czasowi. Żyliśmy w falach kosmosu, licząc mililitry oddanego mleka i uderzenia serca.

Ale za życie ponadczasowe grozi kara.

Kiedy wyszliśmy, cofnęliśmy się w czasie. Cały tydzień trzeba przeżyć w jednym dniu, żeby nadrobić zaległości. Robienie tego jest handlem. Umowa zawarta w przestrzeniach pomiędzy ciemnością i światłem. Pomiędzy twoim przybyciem a odejściem naszego starego życia.

Poród jest tak blisko początku wszechświata, jak to tylko możliwe.

Początek ciebie.