Nadchodzi wiosna

Nowe liście za moim oknem mówią o wiośnie po drodze, ale powietrze jest rześkie i chłodne. Wczoraj nauczyłem mojego malucha glissanda zawołania kardynalskiego. Powtórzył to za mną, wskazując malutkimi palcami błysk czerwieni na gałęzi nad nami. Obeszliśmy ogród i zbadaliśmy nowe liście na krzaku róży, nowe pąki na żonkilu.

Kiedy moje maleństwo było we mnie wtulone jak fasolka, sam zrobiłem obchód. Szepnąłem do swojego brzucha i tajemniczej osoby w środku o nowych liściach i wołaniu wróbli. „Spójrz” - powiedziałem - „nadchodzą hiacynty”.

Wiosna to czas obietnicy, ale obietnica czego? W zeszłym roku, w tym sezonie, wraz z żoną postanowiliśmy przeczekać pandemię za oceanem z naszego domu. Nauczyłem się nazw i wzorów nowych kwiatów, zewu nowych ptaków. Nasze dziecko stawiało pierwsze kroki na wyłożonej kafelkami podłodze dziadka, wiele mil od naszej drewnianej.

Jak możemy przeanalizować prezenty na podstawie ich ceny? Im więcej o tym myślę, tym bardziej uważam, że jest to ćwiczenie daremne i niepotrzebne. Prezenty są ceną; cena jest prezentem. Każdy jest bogaty tylko wtedy, gdy ma swojego odpowiednika.

Każdego ranka obserwuję nowe liście za oknem i obserwuję, jak reagują na niebo, ptaki, okoliczne bezpańskie koty. Dziś spoglądają w górę na cętkowane chmury. Uniesienie zmieszane z wdzięcznością i smutkiem w wyciągniętych ramionach młodej wiśni.