Miłość mojej Matki

Nieświadomie wszedłem do tego dziwnego miejsca, bezbronny i nagi. Spotkałem się z miłością mojej matki. Konsekwentne i czyste, to mnie podtrzymywało. Nigdy nie mylony, rozcieńczany ani zafałszowany. Bez wątpienia rozpoznawalny i obecny pośród ciemności i zamieszania podróży. Zbudowałem tożsamość na solidnym fundamencie, który dostałem, a nie który sam stworzyłem.

Miłość Matki w czystej postaci jest pierwotna. Jest częścią fundamentu ludzkiej psychiki. Bez tej miłości w skoncentrowanej dawce pozostaje rana, brakująca przestrzeń, otwarta i bezbronna. Jest niepodważalny i niezastąpiony, jak żaden substytut. Nie da się jej uzupełnić żadną inną miłością.

Wiem, że pierwotna natura tej miłości jest prawdziwa. Doświadczyłem śmierci ego i zostałem rozwikłany. Zdekonstruowany do głębi. Moja dusza spędziła o jedną noc za dużo ciemnych nocy, ale nie byłam sama. Pozostałości budowli, która kiedyś miała mnie reprezentować, leżały w gruzach. Kiedy rozglądałem się po rzeczywistości mojego wewnętrznego świata, pokazano mi tylko kilka części, z których mogłem odbudować. Dary, które otrzymałam dawno temu, a jednym z nich była miłość mojej matki.

Kiedy wątpliwości i beznadziejność wydają się mieć największy sens, szybko się rozpraszają i okazują się bezużyteczne w obecności miłości mojej matki. Uwierz mi, próbowałem się złościć, poddać i zaakceptować porażkę. Okoliczności wydają się dowodzić, że wszystkie części mnie są bezwartościowe, nie mam wartości do zaoferowania, ale mam ten znak, tę część mojej duszy; Mam miłość mojej matki.

Jeśli doczytałeś aż dotąd, dziękuję! Bardzo chciałbym usłyszeć Twoją opinię, przeprowadzić dyskusję lub omówić te koncepcje. Połączmy się na PsychologyToday , Facebooku , LinkedIn , Twitterze lub wyślij mi e-mail na adres [email protected] .