Magia i desperacja pisania: moja osobista podróż

Czy pisanie ma w sobie magię, czy to tylko przypadkowe myśli, które gromadzimy i ubieramy w słowa? W moim pierwszym tekście na tej platformie napisałem artykuł, czy jakkolwiek to nazwiesz, z poczucia desperacji, by stworzyć coś i wyrazić to, co mam w środku. To był akt desperacji i nie byłem pewien, czy posiadam niezbędne składniki do pisania — pomysły, wizję i pewność siebie…. Czułem się zagubiony.

Kiedy jednak opublikowałem swoje pierwsze opowiadanie, pozostawałem niewidzialny przez cztery miesiące, aż do dwóch dni temu, kiedy w końcu mnie odkryto, śledzono i czytano. W moim umyśle kłębi się wir uczuć i myśli, które chcą uwolnić się od ograniczeń narzuconych przez społeczeństwo i obalić dogmaty, które nas powstrzymują.

Mam silny impuls do pisania, przywoływania piękna i jego obrony. To uczucie zaczęło się, gdy byłem mały. Bawiły mnie opowieści, kiedy kładłem się spać. Moja babcia opowiadała mi historie i nie mogę zapomnieć tych radosnych dni, kiedy miałem te obrazy w głowie. Wtedy zakochałam się w świecie słów i ich wpływie na dziecko. Chociaż moja babcia była analfabetką, opowiadała mi historie jak Szeherezada.

Nazywała się Aicha Guimimi i nie chcę, żeby została zapomniana, jak powiedział Amos Oz w swojej pamiętnej powieści „Opowieść o miłości i mroku”: „Chcę być książką, ponieważ książki są nieśmiertelne”. , chcę, żeby pozostała obecna w naszej zbiorowej pamięci, mimo że odeszła dwa lata temu. Jej głos wciąż rozbrzmiewa w mojej głowie. Mówią, że jeśli nie widziałeś kogoś od dłuższego czasu, pierwszą rzeczą, o której zapominasz, jest jego twarz.

Czy słowa mogą przynieść zmarłych, sprawić, że poczujemy się szczęśliwi? to nie przypadek, że w świętych tekstach pierwsze słowa zawierają potężną symbolikę. W pierwszym testamencie jest powiedziane, że na początku było słowo, aw Koranie występuje podobna symbolika.