List do wyimaginowanej córki

Zdjęcie autorstwa Mathilde Langevin na Unsplash

Widzieć świat oczami to żyć pełniej.

Aby głębiej postrzegać.

Bardziej misternie docenić materialne i duchowe.

Jakim cudem jest ten świat.

Widzieć świat przed sobą to odczuwać żal z powodu ciemności.

Aby głębiej odczuwać ból.

Aby wyczuć niebezpieczeństwo i ryzyko, które może Cię spotkać.

Jakim horrorem jest ten świat.

Kochałbym cię całym sobą.

Nie pieniądze. Nie sława. Żadna inna miłość nie mogła oderwać od ciebie mojego serca.

A jednak nie miałem cię, bo się bałem.

Obawiam się, że nie będę w stanie służyć innym, ponieważ możesz mnie bardziej potrzebować.

Bałem się, co zrobisz z moim ciałem i umysłem.

Afraid that I might have you with the wrong person.

Afraid I might long for my life before you were here.

Afraid that I might perceive you as a burden.

And yet I didn’t have you because I was afraid for you.

Afraid that you might be limited in your abilities.

Afraid that you might be sick.

Afraid that they would hurt you.

Afraid that you might suffer.

Afraid that I might not always be there for you.

Sometimes I see you in another child’s face.

You are someone else’s but I imagine you are mine.

Laughing. Jumping. Looking at me.

You are just 6 years old.

Not yet defiant.

Already a little independent.

A person of your own.

I see myself in you.

But you only exist in my mind.

Someone who could have been but never was.

An idea that never took shape.

A soul that never manifested.

What is this longing for a child?

A way to achieve immortality?

An existential need to reproduce?

An ego-centric belief that the world would be a better place if it had more of you in it?

A sense of duty to keep your lineage alive?

Or a longing for a love so strong that it makes you forget yourself?

Forget myself I never did.

Forget you I never will.

Suggested posts

zaimki są bardzo przerażające

Uderzyło mnie to nagle, jak to często bywa. Znowu jest w połowie <Nie, nie ten w Pacyfiku, bordowy, ten na karnawale> Każdy nagłówek jest głośny…..

Książki Przyjdź do mnie

Poezja

Książki Przyjdź do mnie

Czytałem jedną książkę w kółko, aż w książce było napisane: Skończyłem na dziś! Mój żołądek wymiotował, wystraszona książka leżała na półce i obiecała, że ​​nigdy więcej nie wróci! Twarde było moje ciało, wyglądało to jak słowa. Nikt nie zdaje się mnie rozpoznawać ani rozumieć, kiedy stoję w milczeniu na półce.

Related posts

Co możesz zrobić w swoim okresie oczekiwania (czekając na wylądowanie Twoja pierwsza praca w technologii)

Co możesz zrobić w swoim okresie oczekiwania (czekając na wylądowanie Twoja pierwsza praca w technologii)

Przejście do nowej kariery może być niezwykle trudne, jeśli spróbujesz zrobić to sam. Ważne jest, aby znaleźć odpowiedzialnych partnerów, którzy są na tym samym poziomie uczenia się co ty, którzy mają podobne cele, wytrwałość i motywację.

Archiwum tego zagrożenia: tom 7 Black Basta

Archiwum tego zagrożenia: tom 7 Black Basta

W dzisiejszym połączonym świecie zagrożenie cyberatakami jest bardziej powszechne niż kiedykolwiek. Cyberprzestępcy i podmioty państwowe nieustannie starają się wykorzystywać luki w zabezpieczeniach i kraść cenne dane, stanowiąc poważne zagrożenie dla organizacji każdej wielkości.

Nauka w tygodniu pracy ma większe znaczenie niż myślisz

Nauka w tygodniu pracy ma większe znaczenie niż myślisz

Często mamy trudności z wdrożeniem tego, co wiemy, że jest dla nas dobre. Od mówienia drugiej osobie, że ją kochamy, po pamiętanie, by mówić jak pirat, zawsze znajdą się tacy, którzy twierdzą, że dzień, tydzień lub miesiąc wydarzeń nie jest potrzebny, ponieważ już to robią.

Ponowne przemyślenie mediów: pięć prawd McChesneya i przyszłość komunikacji

W dzisiejszym hiperpołączonym świecie systemy medialne odgrywają kluczową rolę w kształtowaniu opinii publicznej, a co za tym idzie, w demokratycznym procesie decyzyjnym. W swojej dogłębnej analizie ekonomii politycznej komunikacji uczony Robert McChesney kwestionuje konwencjonalną wiedzę i przedstawia to, co nazywa „pięcioma prawdami” o mediach.