Powiedziała, że mam jej nos. Kiedy dziadek kroił ciasto, a ojciec sztucznie uśmiechał się do sąsiadów, babcia zabrała mnie do swojej komnaty, żeby nauczyć mnie wąchać.
Ukryte drzwi w jej biurku rozsunęły się, ukazując długi szklany cylinder ze złotymi pierścieniami z rycinami na obu końcach. W nim samotna, ciemna róża koloru krwi.
„Nasza tajemnica” – powiedziała.
„Źródło, zrodzone z mojego płatka kwiatu mojej ciotki, zapłodnione jednym ukłuciem mojego palca. Sześć cierni dla tych, którzy byli wcześniej. Dwa liście, jeden dla ciebie, jeden dla mnie. Położyła cylinder na biurku i zdjęła pokrywkę. Róża unosiła się nad podstawą.
"Przychodzić. I pamiętaj, oddychaj głęboko, dostaniesz tylko jeden oddech źródła.”
Przycisnęłam nos do miękkich płatków i zaciągnęłam się. Głębokie i długie. Kiedy zapach ogarnął moje płuca, ściany zrobiły się czerwone. Moje powieki zrobiły się ciężkie i zanim zapadłem w sen bez snów, poczułem zapach słodkiej Satysfakcji Babci.
Obudził mnie zapach Niecierpliwości Matki, zirytowanej, gdy mną potrząsnęła, prosząc Ojca, żeby wziął samochód, a jego Znudzenie zniknęło, gdy wstał, żeby wyjść. Dom pachniał świeżością i nowością. Dziadek pachniał Piżmowym Starym i Miętowym Szczęśliwym. Babcia, perfumowana Excitement, miała ukryte uśmiechy. Klucze zabrzęczały na końcu jej sari, kiedy ocierała oczy.
Każdy rok miał swój własny zapach. Kwiatowa Jubilacja w roku, w którym urodził się Richa. Ciężka tęsknota za domem, kiedy wyjechałem do szkoły z internatem. Dom zawsze pachniał wiecznie zieloną lawendą, powietrze było od niej ciężkie, sączące się ze ścian i unoszące się do ogrodu.
A potem zmarł Dziadek.
Dziadek umarł w melanżu zapachów Chorych. Jego córki wycierały go, gdy chrząkał i jęczał, skręcał się i obracał, a Ostre Wydzieliny mieszały się z Sprayem do Pokoju z Drzewa Sandałowego, tworząc Ból, Smutek i ostatecznie Frustrację. Zjełczałe Wymiociny zawisły w powietrzu i powoli przekształciły się w Pełzającą Śmierć.
Kiedy go skremowaliśmy, matka poczuła ulgę. Ojciec pachniał niczym. Zapach babci wędrował dalej niż zwykle. Mieszanka Pleasant Nostalgia i Goodbye. Łagodny dla nosa.
Teraz Acrid Bitterness bezwstydnie zderza się z jego wciąż utrzymującym się Muskiem, gdy przekrzykują się nawzajem. Stół, przy którym po raz pierwszy pomógł mi w odrabianiu lekcji z matematyki i gdzie niecałą minutę temu odczytywano jego testament, leży przewrócony.
Po raz pierwszy w życiu wszystkie pachną tak samo. Gniew wylewa się z każdego pora. Dym papierosowy i zanieczyszczone powietrze. Matka cuchnie, gdy mnie przepycha, a ja się krztuszę.
Babcia siedzi w milczeniu, emanując czymś, czego nie mogę skojarzyć. Ona rozumie. Podchodzi do mnie i szepcze.
"Obojętność".
Wtedy zauważam. Lawenda. Odeszło. Wyblakły, złamany, oczyszczony.
Dom babci nie powinien tak pachnieć.
Leży tam, gdzie leżał dziadek, ledwie jedenaście miesięcy temu, ale tym razem zapachy są Przyjemne, a powietrze mniej ciężkie. Tym razem jest mniej przemocy.
Obserwuję jej oddech, słaby i spokojny, z zamkniętymi oczami. Krótkie wdechy i powolne wydechy. Siadam u jej stóp i nazywam zapachy w pokoju.
Stoją po obu stronach jej łóżka. Mama i tata. Ciocia i wujek. Dawny gniew i świeży żal. Drzewny zapach z nutą Staleness.
Klatka piersiowa babci unosi się i opada, unosi i opada. Dom oddycha razem z nią. Trzymam ją za rękę. Otwiera oczy i udaje jej się zdobyć krzywy, zwiędły uśmiech. Rozgląda się po pokoju i wydycha pożegnanie. Zanim ponownie zamyka oczy, patrzy na mnie i kiwa głową. Ja wiem.
„Wkrótce”, mówi.
Kiedy wydycha ostatni raz, przyciskam swój nos do jej i pochłaniam jej oddech. Weź to wszystko. Długie i głębokie.
Złoto. Kompletność. Życie, miłość, narodziny, śmierć. Szczęście i Smutek. Musk trzymający się za ręce z jaśminem. Strata. Fale w stawie. Przepływające chmury. Tort urodzinowy. Kawa przefiltrowana. Podniecenie. Mądrość. Uściski i buziaki. Olejek goździkowy i miód. Czarno-białe fotografie oprawione w nostalgię. Słodka, słodka satysfakcja.
Perfumy dobrze przeżytego życia. Petrichor przyszłego życia.
Tej nocy klękam przed Źródłem. Jeden płatek pozostaje na smukłej łodydze z pojedynczym cierniem i jednym liściem. Kiedy sięgam po różę, rozświetla się i wydziela zapach, który wypełnia dom i barwi powietrze. Głodne ściany wysysają go, a dom sapie, gdy wdycha. Długie i głębokie. Światło skupia się w dwóch cienkich strunach, splecionych ze sobą, wiecznej podwójnej helisie obejmującej pojedynczy płatek.
Mój płatek.
Rozpoznaję zapach. Brakuje go już tak długo. Ukryta, integralna część domu Babci, potajemnie kształtująca historie w jego ścianach. Znajomy zapach.
Przebija się przez dach i strzela w niebo. W ogrodzie kwiaty rozkwitają na nowo, a świergot ptaków, młodych i starych, tworzy symfonię spełnionej tęsknoty. Świeże pędy rozrywają glebę, a jasnozielone pnącza wspinają się na drzewa.
Wchodzę do sypialni, w której babcia teraz leży nieruchomo z uśmiechem na twarzy. Richa podbiega do mnie od tyłu, całuje mnie w policzek i obejmuje.
Ciocia i mama trzymają się za ręce, gdy płyną łzy. Ojciec i wujek ocierają oczy.
Tak, wróciło.
Wiecznie zielona lawenda. Prawdziwy zapach babci.
Zapach rodziny. Wiem, że oni też tym pachną.
Miało to miejsce kilka lat temu w Las Vegas. Powrót, kiedy Samantha aktywnie szukała zabawy z innymi mężczyznami.
Mówią, że San Francisco to miasto miłości, miejsce, w którym serca się splatają, a dusze odnajdują swoje odpowiedniki w objęciach Golden Gate. Ale dla mnie San Francisco stało się miastem niespełnionych pasji i utraconych kontaktów, nawiedzonym krajobrazem zawiedzionych nadziei i tęsknoty.
Było już po północy, kiedy Hayden odwiózł Katie do jej akademika po wspólnym wieczorze. Miała wcześnie rano zajęcia i nie miała kolejnej zmiany ubrania po tym, jak spędziła z nim noc wcześniej.
W dzisiejszym hiperpołączonym świecie systemy medialne odgrywają kluczową rolę w kształtowaniu opinii publicznej, a co za tym idzie, w demokratycznym procesie decyzyjnym. W swojej dogłębnej analizie ekonomii politycznej komunikacji uczony Robert McChesney kwestionuje konwencjonalną wiedzę i przedstawia to, co nazywa „pięcioma prawdami” o mediach.
Autor: Alyson Lee, doradca zarządzający ds. spraw rządowych Coroczny proces przyznawania środków przez rząd federalny ma kluczowe znaczenie dla naszych wysiłków na rzecz sfinansowania usuwania dwutlenku węgla (CDR). Każdego roku Carbon180 przesyła prośby do różnych biur kongresowych, aby pomóc wskazać, gdzie będą płynąć dolary w przyszłym roku.
Swędzenie w mojej dłoni rozszerzyło się, gdy targowałem się z miejscowym księgarzem o kolejną książkę. Ta książka, podobnie jak pozostałe, które ostatnio kupiłem, znalazłaby swój tron na moim stosie „Do przeczytania” (TBR); a mimo to kupiłem.