Konfrontacja lub perswazja

Alfred ma „pszczołę w czepku”. Po spacerze z Joeyem nie może pozbyć się pragnienia dodania psa do swojego życia. Postanowił poruszyć ten temat z mamą. Pracuje z Coachem nad utrzymywaniem otwartego umysłu i kwestionowaniem założeń, a „psy” to miejsce, w którym wylądował.

Alfred: Mamo, myślę, że czas na kolejną pogawędkę.

Mama: Jakoś, kiedy to mówisz, to mnie denerwuje. Co tam?

Alfred: Bez obaw. Cokolwiek sobie wyobrażasz, jest znacznie gorsze niż wszystko, czym mógłbym się podzielić.

Mama: Ok, więc jaki jest dzisiejszy temat?

Alfred: Czy Coach powiedział ci, że pracujemy nad kwestionowaniem naszych założeń i zachowaniem otwartego umysłu?

Mama: Trochę się do tego nawiązał, ale nie rozwinął.

Alfred: Na przykład, trener może być lepszy w liczbach, niż mu to przypisuję, i mówi, że jestem lepszy z ludźmi, niż sam siebie doceniam.

Mama: Ok, więc co zamierzasz z tym zrobić?

Alfred: Świetne pytanie. Pracuję nad tym, aby mieć otwarty umysł i nigdy nie zgadniesz, dokąd zaprowadził mnie mój otwarty umysł.

Mama: Masz rację, nie będę. Może studiujesz psychologię?

Alfred: Nie. Dużo prostsze. Najpierw trochę tła. Wiem, że słyszałeś, jak mówiłem o Joeyu. Wolno uczy się gry w szachy, dobrze buduje scenę Popposites, świetnie naprawia zepsuty rower. To pomogło Shamisu wrócić do domu pewnego dnia. Właściwie jest świetny, ale zajęło mi trochę czasu, zanim zdałem sobie z tego sprawę.

Mama: Ok

Alfred: I ma psa o imieniu Calvin, którego spotkałem wczoraj i poszedłem na spacer.

Mama: Hmmm. Cóż, jesteś ciekawską osobą, a świat ma dla nas tak wiele do nauczenia się.

Alfred: I miłość. Nie zapomnij „i kochaj”.

Mama: Ok. Więc?

Alfred: Więc myślę, że pies wniósłby więcej miłości do naszego domu. Graliśmy w szachy, jedliśmy Soho Globs i oglądaliśmy Friends — ale z psem przytulonym obok nas.

Mama: Zapomnij o psychologii, Alfredzie. Myślę, że masz przed sobą przyszłość w sprzedaży — „przytulanie się z psem obserwującym Przyjaciół ”. Pozwól mi złapać oddech. Nie ćwiczyłem posiadania otwartego umysłu jak ty. Szczerze mówiąc, ciężko mi się objąć.

Alfred: Wiem. To trudna rzecz w posiadaniu otwartego umysłu. Może nas zabrać do miejsc, w których nie byliśmy — jak psy.

Mama: Niewiele wiesz o psach.

Alfred: Całkowicie prawda, ale mam dwie rzeczy do powiedzenia. Szybko się uczę, a Joey mi pomoże.

Mama: Poszłaś na dokładnie jeden spacer z psem. Czy w świecie liczb to dla Ciebie wystarczająca ilość danych?

Alfred: W świecie liczb prawdopodobnie nie. Ale z Twoją pomocą i trenerem dodaję do mojego życia coś więcej niż tylko liczby. Jest kilka rzeczy, które uważam za wartościowe bez dołączonych numerów. Sam nie mogę w to uwierzyć! To właściwie założenie, które muszę zakwestionować.

Mama: Cóż, dzisiaj nie dostaniesz ode mnie odpowiedzi. Sama muszę pomyśleć i dowiedzieć się więcej o psach. Muszę rozważyć wszystkie konsekwencje posiadania psa. Nawiasem mówiąc, nie ma zbyt wielu dzieci, z którymi mogę użyć słowa „rozgałęzienia” i wiem, że mnie zrozumieją.

Alfred: Masz tylko jedno dziecko, więc myślę, że wszystko w porządku.

Mama: Mam jedno pytanie. Myślałem, że dobrze sobie radzimy. Budujesz miłą grupę przyjaciół. Masz klub szachowy, Popposites, a nawet możesz stworzyć własne Soho Globs.

Alfred: Pamiętasz rozmowę, którą odbyliśmy? Kiedy zacząłeś mówić o tym, że muszę porozmawiać z trenerem, powiedziałem, że wszystko w porządku, a ty powiedziałeś, że jest więcej niż w porządku, ale że mógłbym być jeszcze lepszy. Cóż, tak myślę tutaj. Nic nam nie jest, ale moglibyśmy być jeszcze lepsi.

Mama: Cóż, mówiąc słowami trenera, dałeś mi zadanie domowe. Zamierzam zakwestionować niektóre założenia – jak nigdy nie chciałem ani nie potrzebuję psa – i pracuję nad utrzymaniem otwartego umysłu.

Alfred: Jestem w tym dobry. Nie byłam pewna, jak trudna powinnam uczynić swoją sprawę. Czy znasz wojownika, który powiedział: „Unosisz się jak motyl, żądlisz jak pszczoła?”

Mama: Oczywiście. To był Mohammad Ali.

Alfred: Cóż, pomyślałem o jego linii i zdecydowałem się na pływanie. Jeśli dostaniemy psa, chcę, żebyś był tak samo podekscytowany jak ja.

Mama: Ok, więc na razie jesteśmy dobrzy.

Alfred: Jesteśmy „w porządku” i może dążymy do „lepszego”. Powiem trenerowi, że jestem dumny z tego, że nie zrobiłeś obalenia, ale rozważasz mój pomysł.

Mama: Dzięki

Alfred: Nie powiem ci, jakie inne założenia kwestionuję. Ale ponieważ teraz, gdy wiem, że rozmowa z tobą o poważnych sprawach jest pomocna, a czasem nawet zabawna, prawdopodobnie czeka Cię więcej. Czy nie zawsze mówisz: „Uważaj, czego sobie życzysz?” To może mieć zastosowanie. Wychodzę teraz na spotkanie z Joeyem i Calvinem. Muszę się jeszcze wiele nauczyć, na wszelki wypadek — więcej nie powiem.

To jest seria. Poprzedni utwór to:

To jest życie psa