Jedenaście

Widzę jej dziecięcą twarz
nieruchomą, po prostu nieruchomą

zwłaszcza gdy śpi, jest
zraniona lub smutna.

Widzę swoje dziecko i jednocześnie
za nią tęsknię

Cenię sobie chwile, kiedy ona chce się przytulić,
cenię chwile, kiedy ona chce rozmawiać.

Czekam, słucham, patrzę,
jak zmienia się jej sytuacja -

jej zainteresowania, jej umiejętności, jej żarty.
Teraz gra w piłkę nożną na przerwach, nadal

uwielbia rysować i powieści graficzne, nadal
lubi Barbie i śluz,

uczy się tańców teraz, nowa rzecz
jest dobrą tancerką - i myślę, że wtedy

W pewnym sensie też byłem, w liceum
tańczyłem z oddziałem, drużyną, przyjaciółmi i przyjaciółmi

w przerwie podczas meczów koszykówki
nie chwała cheerleaderek piłkarskich nie, ale jednak

jakiegoś rodzaju wiwatu, jakiegoś rodzaju zbyt publicznego wigoru,
chociaż próby rozrywki, nigdy nie były moim tematem

Już wtedy wolałem cichą poezję i myślę, że
moja dziewczyna, moja mała, moja mała, duża dziewczynka, ona też pisze wiersze

Widziałem to, czytałem, kibicowałem jej, że
moje dopingowanie działa najlepiej jeden na jednego -

jedenaście, słodka jedenaście, te chwile przelatują obok
nas, matek, tak głupie jak zawsze, próbując położyć nasze ciała

pomiędzy kulami klepsydry,
żeby jakoś zatrzymać czas -

wiesz, że tylko zostaliśmy pogrzebani.

Jenny Justice jest poetką, która ożywia poezję w sposób wywołujący empatię, więź, radość i uczucie. Więcej jej poezji można przeczytać w Justice Poetic. Zapisz się na jej wiersz tygodniowy biuletyn tutaj .

Karuzela