Kiedyś pisałem słowa „Make Funny” na szczycie wszystkich moich historii. Jeśli tego nie zapisałem, to zapomniałem być zabawny. Skończyło się na smutnych i znaczących historiach, co było bummerem.
„Jeśli potrafisz rozgryźć puentę”, zawsze powtarzałem, „nie spędzasz całej nocy płacząc w szmatkę do baru”.
Patrząc wstecz, ciekawiło mnie, że na górze moich historii nabazgrałem Make Funny . Opowiadali o śmierci, romansie i rodzinie. Były przygnębiające, chwytające za serce, pełne niepokoju i żalu. Byli literackimi bzdurami. Umierali dla komicznej ulgi.
Zabawne. To, co powinienem był napisać, to „Przejdź przez to”, bo to miałem na myśli. Sugerowałem sobie, że gdybym mógł dowiedzieć się, co jest zabawne, nie byłbym smutnym wariatem palącym Marlboro Lights i umawiającym się z poetami.
W końcu byłbym bioluminescencyjnie radosny. Ludzie zatrzymywali mnie na ulicy i żądali mojego zroszonego schematu pielęgnacji skóry.
Gdybym mógł zrobić śmieszne, supermoc puenty wkroczyłaby i wytrzebiłaby wszystkie moje kłopoty. Zabawa była przeciwieństwem śpiewania Bluesa. Chciałem to przeżuć i strawić.
Kiedy jednak pisałem Make Funny , nie byłem wtedy świadomy tego, co robię. Moja retrospekcja 20/20 powiedziała mi później. Mówił: „Zrzucałeś bułkę tartą do swojego przyszłego szczęścia”. Podziękowałem sobie i uściskaliśmy go.
Uwielbiam pomysł na przepisanie tragicznej historii i zredagowanie jej w komediową formę. Zastanawiam się, czy tak właśnie myślał Szekspir. Jesteśmy tacy podobni. „Zrobię to tragicznie”, prawdopodobnie powiedział swojej cycatej barmance w gorsetu. „Ale wrzucam tam kilka dowcipów, żeby móc się przespać”. Ja też tego chciałem. Ja i Shakes.
Po zacytowaniu Szekspira nie ma nic więcej do powiedzenia. O! Mam coś. Zabawne. To cię rozweseli i może sprawi, że zaliczysz.
W 2022 roku, wraz z wydaniem GPT-3, umiejętność pisania wydaje się tracić na znaczeniu. Dzięki sztucznej inteligencji osoby o słabym pisaniu mogą również generować wysokiej jakości personel.
(Ostrzeżenie - to jest satyra, która ma być radośnie wywrotowa - zdecydowanie nie dla dzieci) Widziałeś, jak twoja mama i tata chowają się w kuchni i palą śmierdzące papierosy. Mówią ci.
Jest wspaniale złoty poranek na falistych wzgórzach zachodu, gdy pierwsze promienie słońca oświetlają oszronioną trawę na równinach. Stado spokojnego bydła rasy Angus, czarnego jak smoła i masywne, rysuje się na tle wschodu słońca, gdy zmierza utartym szlakiem do miejsca, które wszyscy dobrze znają; bar śniadaniowy.
Wprowadzenie:Witajcie, odważni czytelnicy, w podróży, która zabierze nas w najciemniejsze głębiny naszej planety. Na tym blogu zagłębiamy się w enigmatyczny świat Rowu Mariańskiego, odkrywając jego ukryte tajemnice i odkrywając mrożące krew w żyłach prawdy, które leżą pod jego powierzchnią.
Niedawno byłem na Linkedin, największej profesjonalnej sieci społecznościowej na świecie, i znalazłem posty obserwowanych przeze mnie niezależnych projektantów, którzy przykuli moją uwagę. Wszyscy zamieszczali zdjęcia z samolotów, na plaży z laptopami, z basenów i biur z niesamowitymi widokami.
To, co stare, jest teraz znowu nowe, a to, co kiedyś było lśniącą, błyszczącą rzeczą, teraz wydaje się nudne. Nie mówię o dżinsach JNCO, które powróciły wśród fajnych dzieciaków w śródmieściu wraz z innymi modami późnych lat 90.