Gekony

Sonet

Kwarantanna zrobiła z nas gekony.
Ukryliśmy się w naszym terrarium,
skuleni obok plastikowej kłody, gdzie światło słonecznej
lampy chroniło nas przed pandemonium.

Były to czasy gekonów w niespokojnym strachu.
Kiedy moje pozbawione powiek oczy żarłocznie
przeszukiwały wiadomości, a moje lepkie łapy
przewijały się w poszukiwaniu naszej zagłady, przytuliłeś mnie.

To był złoty wiek samotnych gekonów.
Nauczyliśmy się za sobą tęsknić, nawet gdy
nie byliśmy rozdzieleni, aby nie zapomnieć
radości ponownego odnalezienia się razem.

Kiedy spaliśmy, nasze opowieści były zapętlone w pierścieniach.
Podzieliliśmy się marzeniem większej, niekończącej się wiosny.