Gaj

Mieszkam w Pirenejach. Kiedy założyłem swoją grupę druidów, jeden z kolegów opowiedział mi o cudownej, małej i dzikiej dolinie w górach, nie wysoko i łatwo dostępnej. Pojechaliśmy tam wiosną i byłem zdumiony, gdy odkryłem wąską dolinę ze wschodu na zachód, której drzewa były porośnięte mchem i graniczyło z przezroczystym potokiem z błękitnymi kamieniami i marmurem.

Po przejściu przez rzekę brodem dotarliśmy do budynków z dużym kamiennym blokiem. Przeszedłem przez most, wszedłem przez portal i zbadałem budynek w ruinach.

Następnie poszliśmy ścieżką prowadzącą w górę. Wzdłuż ścieżki mogliśmy zobaczyć pierwszy mały płaskowyż, potem drugi, wreszcie trzeci, który był odpowiedni dla naszych ceremonii. Cudownie było mieć ceremonie wysoko nad potokiem; z panoramą na drugą ścianę doliny i na górę.

Tak więc później, w maju, odbyliśmy naszą pierwszą ceremonię w Beltane, między równonocą wiosenną a przesileniem letnim. Beltane oznacza początek lata.

Aby uzdrowić i oczyścić teren, najpierw przywołaliśmy mieszkających tu kamieniołomów, którzy ze wzruszeniem mówili o nich, o tym, jak cierpieli, jak ciężka była ich praca, jak czuli się samotni i jak odrzuceni przez wioskę. Często mieli wypadki, a nawet śmierć.

Następnie skupiliśmy się na zwiększeniu częstotliwości, czując miłość. W końcu przystosowaliśmy się do duchów, które raczej czuliśmy niż widzieliśmy, i wezwaliśmy je, aby szły w górę z miłością i przez światło. Odprężyli się i podnieśli, uwalniając swoje cierpienia. Łzy płyną teraz po naszych policzkach. Po tym wszystkim gaj był spokojny i pusty, kiedy poczuliśmy radość i niezwykłą ulgę.

Dekolonizacja naszej duchowości Imbolc, nowy świt Czego druidzi muszą nas teraz nauczyć o erze cyfrowej?