Złożenie tego zajęło trochę czasu. Ponieważ starałem się jak najwięcej używać właściwych słów, wyjaśniać swoje uczucia i proces myślowy (co jest dla mnie trudne), a mimo to starać się mieć jakiś sens. Nie chcę wierzyć, że jestem jedyną osobą, która myśli lub przetwarza rzeczy w ten sposób. To ja, 25-latek rozumiejący, uczący się, oduczający i wyciągający tyczkę do kogoś, kto może tonąć.

Wychowanie

Łatwo jest nabrać nawyku, dorastając nieświadomie; nawyków, które obserwujesz u swoich rodziców, opiekunów lub kogoś z Twojej społeczności. Mój przypadek nie jest inny.

Na przykład mam szczęście, że wychowywała mnie dwójka moich rodziców. Dorastałem, wiedząc, że moja mama w mniejszym stopniu przyczyniała się finansowo do wszystkiego, co działo się w domu. Jest pracownikiem pełnoetatowym i nie była młodszym personelem — dodaję tę informację, aby namalować obraz tego, jak to możliwe, że wniosła większy wkład finansowy w gospodarstwo domowe. Pomimo jej pozycji w świecie korporacji, mój tata nadal co tydzień daje jej pieniądze, aby mogła zadbać o siebie, mnie i dwójkę mojego rodzeństwa.

To ukształtowało moje preferencje co do rodzaju romantycznego partnera, którego chciałbym mieć, gdy trochę dorosnę. Kogoś, kto ma pracę na pełen etat i wydaje pieniądze na to, na co ma ochotę.

Inny przykład, nie widziałem nikogo wokół mnie, który kiedykolwiek oceniałby, jak się czuje. Moi rodzice nigdy nie okazują, co czują, przynajmniej w mojej obecności ani w obecności mojego rodzeństwa. Jedyną rzeczą, którą moja mama wie najlepiej, gdy nie czuje się dobrze emocjonalnie, jest pójście do kościoła i agresywna modlitwa. Gwoli wyjaśnienia, nie oznacza to, że duchowość nie jest konieczna. To ja próbuję wyjaśnić, że nie widziałem, żeby którykolwiek z nich przetwarzał swoje emocje.

Z tych dwóch przykładów widać, jak zbudowano fundamenty mojej istoty. Nie sugeruję, że rodzice są jedynymi, którzy kształtują cię podczas dorastania; to, czego się uczysz iz kim przebywasz poza domem (w moim przypadku będzie to szkoła i kościół) również ma znaczący wpływ. Zwracam tutaj uwagę tylko na moich rodziców, ponieważ to oni całkowicie naśladowałem.

Dorosłość

Jak wychowanie wpływa na moją dorosłość. Spróbuję narysować paralelę między nimi. W większości przypadków będę w stanie, aw pozostałej części będę potrzebować, abyś wykorzystał swój najlepszy osąd, aby zbudować most między nimi.

• Rozwiązanie: Teraz moim jedynym sposobem na wyrażenie tego, co czuję, jest widmo - definiuję widmo jako dosłownie odcięcie komunikacji bez uprzedzenia i jakiejkolwiek formy wyjaśnienia. Zasadniczo nie wyrażam siebie; Butelkuję lub „mężczyznę”. Podtytuł „Rozwiązania” jest w tym kontekście oksymoronem. Pozwól, że spróbuję to wyjaśnić trochę bardziej. W rodzinie złożonej z trojga (3) rodzeństwa, jeśli ostatnie dziecko potrzebuje porady lub wsparcia, może udać się do drugiego dziecka, podczas gdy drugie dziecko może udać się do pierwszego. Ta pierwsza w większości przypadków nie ma dokąd się udać i jest zmuszona do „mężczyzny”. Wpadam w jeden z tych przypadków.
• Samotność: Jestem dumny z mojej zdolności do niestrudzonej i niezależnej pracy bez potrzeby wsparcia lub pomocy innych. Często nazywam siebie wytrwałym samotnym wilkiem. [Ironia polega na tym, że Act of Service jako mój język miłości *wstawia dramatyczny efekt dźwiękowy*.] Jednak czasami łapię się na tym, że czuję się zirytowany lub zawstydzony (głównie zawstydzony), kiedy pragnę towarzystwa lub koleżeństwa. Chociaż cenię swoją niezależność, potrzebuję również interakcji społecznych i wsparcia, co może być trudne do uznania lub wyrażenia. To złożona mieszanka emocji i wartości, którą nieustannie próbuję zrównoważyć.
• Przyjaciel/Związek: to delikatna sprawa. Jestem pierwszym dzieckiem z trójki dzieci i muszę opiekować się rodzeństwem. Bądź kimś, kogo mogą naśladować, jak wzór do naśladowania. Łatwo jest interpretować moją „życzliwość pierwszego dziecka” jako wielkie gesty miłości. Osobiście w niektórych przypadkach nie potrafię również odróżnić. Czy kocham tę osobę, czy jestem tam dla niej, ponieważ taką rolę grałem przez całe życie? Nauka zrozumienia i oddzielenia tych dwóch rzeczy była wyzwaniem. Kosztowało mnie to przyjaźnie (z tego powodu być może będę musiał napisać kolejny artykuł). Jednak dobrą rzeczą i pierwszym krokiem jest urzeczywistnienie; Cieszę się, że właśnie na to wpadłem.
• Uśmiechaj się więcej: to jest moje ulubione. Podtytuł tutaj nie ma całkowitego sensu, ale proszę o wyrozumiałość. Przy kilku okazjach mój tata opowiada, jak walczył, zanim było go stać na chodzenie do szkoły. Wspomniał kiedyś, że musiał pracować i oszczędzać pieniądze przez dziewięć (9) lat, aby pójść na uniwersytet. Pomimo takich sytuacji jest najzabawniejszą osobą, jaką znałem dorastając. Zawsze uśmiechnięta. Podobnie jak mój tata, mam takie samo zachowanie, by śmiać się najlepiej (to kłamstwo, mój śmiech jest okropny) w prawie każdym momencie mojego życia. W rzeczywistości żartuję z każdej sytuacji, która mi się przydarza. Uwielbiam tę moją cechę.

Jestem otwarty na sugestie, jak radzić sobie z sytuacjami. Jestem otwarty na naukę. Mam nadzieję, że moja historia i sugestia, którą podałem powyżej, będą dla kogoś pomocne. Radzimy sobie z różnymi rzeczami i nikt nie ma planu na to, co powinno, a czego nie.