Droning Domesticity

Wiersz o samotnym rodzicielstwie…

Papiery, papiery, papiery…
drwiny, kręte drapacze chmur,
niepewne na kuchennym stole,
wewnątrz strzeżona znakomita wiedza;
świadomość tego, kim powinienem być,
torturowanej rzeczywistości tego, kim mogę być.
Wydrukowane słowa o moim potencjale wślizgują się do zwietrzałej karmy dla kotów.

Brzęczenie,
nieustanny jęk praktycznej domowej…
kojący szum lodówki,
pilna potrzeba wirowania w praniu,
rytmiczny komfort suszarki, bębnienie,
dudniąca gwałtowność wrzenia czajnika,
cała kakofonia w tle mojego nieefektywnego głosu…
” powiesić płaszcze… żadnych butów w domu…
odłożyć torby… umyć ręce…
przebrać się… odebrać ubranie… ”
nieustające buczenie rozwiedzionego głosu.

Jestem wszystkim i wszystkim,
jestem niczym i odeszłam.
Kiedy to się stało?

uporządkuj moje życie,
uczyń moją duszę czystszą, słodszą,
proszę, pokaż mi, że potrafię to zrobić,
spraw, żebym poczuł więcej, gdy tak dużo znaczy mniej, spraw,
by to znaczyło więcej niż ta
brzęcząca domowa atmosfera…
ta wyczerpująca złożoność

Potem uśmiecha się niewinnie, czarująco, z
oczami pełnymi życia i radosnego potencjału,
„kochaj mamę”, zupełnie bez znaczenia.
Moje serce należy do niej. „Czy makaron zapiekany na herbatę?”
bez przerwy, „Mmmm, tak, proszę”…
i kiedy mówi, czule całuję mnie w policzek,
a potem w tej chwili moje życie jest kompletne.