Chwile

Na ulotną chwilę
Światło pokonuje cienie
i daje przebłysk życia.

Pasmo szlaku, który zaczyna się pod twoimi drzwiami,
Jastrzębie, które szybują i szybują.
Rzeki przepływają obok,
a czasem poruszają się szybko.

Góry wznoszą się tak wysoko
I wypełniają niebo w południe.
Stado łosi pasące się powyżej linii drzew,
alpejskie łąki skąpane w słońcu.

Drzewa osikowe drżące na wietrze
Widoki, które rzucają na kolana.
Pustynie, wydają się takie gorące i suche,
Ale pełne życia i nieskończonego nieba.

Śnieg wieje w oczy,
Wilki przemawiają przez krzyki.
Warstwy kanionu w wielu odcieniach,
trochę zieleni, trochę brązów, ale głównie błękitów.

Horyzonty pełne sosen,
Granice bez linii.
Jeziora alpejskie zbyt czyste, by można było łowić ryby,
szczyty górskie budzą marzenia.

Szare chmury budują się na zachodzie,
orły lądują na gnieździe.
Ognisko płonie, ale bez dymu,
Z dużą ilością węgli chcesz szturchać.

Skalne klify
poprzecinane wieloma szczelinami, Ścieżki poprzecinane śladami kojota.
Drzewa uginające się z każdym podmuchem,
tama bobra, którą kiedyś przekląłeś.

Tyle chwil,
każdy okruch do uczty.

Ten wiersz pojawia się również na mojej stronie internetowej adventurestold.com